Drenaż limfatyczny

Manualny drenaż limfatyczny to zbiór technik, którymi uaktywniamy fizjologiczny drenaż, mobilizując płyn do pracy, rozluźniamy zrosty łącznotkankowe w obrębie obrzęku. Cechy charakterystyczne manualnego drenażu limfatycznego (MDL):

  • stanowi układ półowalnych łagodnych, rozciągających i przesuwających chwytów, które wpływają przede wszystkim na skórę i tkankę podskórną,
  • próg bodźca (siła ucisków) musi być tak niski, aby nie stymulował pracy małych naczyń krwionośnych i aby tym samym nie dochodziło do dodatkowego przekrwienia tkanek
  • na bodźce reagować winny jedynie mechanoreceptory skóry, nigdy nocyceptory (bodziec nie powinien boleć),
  • należy wybierać maksymalną możliwą rozciągliwość skóry, na maksymalnie dużej powierzchni,
  • wybierać manualnie możliwie największych areałów skóry, stymulując angiomotorykę,
  • przesuwać możliwie jak największą ilość płynu tkankowego,
  • odkształcanetkanki są w sposób półkolisty,

W manualnym drenażu limfatycznym wyróżniamy następujące techniki, które bazują na czterech podstawowych chwytach Vodder’a, i ich kombinacji:

  • stojące koła,
  • chwyt skrętny, zwany obrotowym,
  • chwyt czerpania.
  • chwyt pompowania,

Każdy z tych chwytów rozkłada się na dwie fazy:

  • faza przesuwu,
  • faza rozluźnienia.

Każdą z tych faz wykonać należy od pięciu do siedmiu razy w jednym miejscu, w rytmie jednosekundowym.

Manualny drenaż limfatyczny wykorzystuje się przede wszystkim w terapii obrzęków. Sprawdza się również w stanach pourazowych, wspomaganiu odżywienia regionu poddawanego terapii. Istotnym polem zastosowania jest również medycyna estetyczna: terapia antycellulitowa, ujędrnienie i poprawa trofiki skóry.