Masaż tkanek głębokich

Masaż tkanek głębokich (ang. deep tissue massage) określany inaczej, jako masaż głęboki, bądź głęboki masaż łącznotkankowy to taka forma terapii, która ma na celu  przywrócenie równowagi w obrębie mięśni i zintegrowanej z nimi powięzi, poprzez znoszenie napięć i restrykcji w układzie mięśniowo-powięziowym.  Istotą takiej terapii jest poprawa funkcjonowania narządu ruchu pojmowanego jako całość, nie zaś tylko działanie miejscowe.

Filozofia pracy metodą masażu tkanek głębokich, jak i techniki wykonywane podczas terapii mają za zadanie:

  • wyregulować napięcie mięśniowo-powięziowe w organizmie,
  • zwiększyć elastyczność tkanek,
  • przywrócić większą giętkość i płynność ruchu,
  • zlikwidować pojawiające się punkty spustowe,
  • poprawić ukrwienie tkanek,
  • zwiększyć ruchomość w stawach,
  • przywrócić prawidłową, lepszą postawę ciała.

Na czym polega masaż tkanek głębokich? 

Różnorodność stosowanych technik pozwala na skuteczną terapię, jednak istotne jest by były one oparte na ergonomicznej pracy fizjoterapeuty. Wskazaniem do wykonania terapii masażem tkanek głębokich są wszelkie zmiany funkcjonalne pojawiające się w obrębie układu mięśniowo-powięziowego. Każda technika musi być użyta w świadomy i celowy sposób – po ocenie funkcjonalnej pacjenta oraz w odpowiedzi na informacje zwrotne napływające z jego ciała. Tak więc, tempo i siła masażu dostosowywana jest każdorazowo podczas wizyty i zależy od napięcia tkanek oraz indywidualnych odczuć pacjenta. W masażu głębokim każdy ruch powinien oddziaływać również na strukturę, a nie powodować samo odżywienie tkanek. Wykorzystuje się do tego różne powierzchnie kończyny górnej takie jak: przedramiona, łokcie, nasady dłoni, pięści, kostki, paliczki czy opuszki palców.

Historia metody

Nie da się jednoznacznie określić , kto jest autorem i twórcą tej formy masażu. Istnieje wiele koncepcji, zaś autorami, którzy rekomendują wykorzystanie masażu tkanek głebokich są między innymi: Art Riggs, Enrique Fabian Fernandez, Thomas W. Myers, Jane Johnson, John Smith, Thomas Hendrickson oraz Carol J. Manheim. Warto też nadmienić, iż większość technik wywodzi się z Integracji Strukturalnej tzw. Rolfingu, czyli koncepcji zapoczątkowanej przez Idę Rolf.

Wykorzystywane techniki masażu tkanek głębokich są jak najbardziej bezpieczne dla pacjenta, a poprzez wykonywanie pod nadzorem fizjoterapeuty odpowiednich ruchów i czynności, może on aktywnie uczestniczyć w terapii i nie być tylko jej biernym odbiorcą. Istotne jest wsłuchiwanie się w pacjenta oraz postrzeganie go w sposób całościowy, co pomaga na wnikliwą analizę problemu. Dzięki temu terapia może stać się bardziej efektywna i szybciej przynieść oczekiwane rezultaty.