Taping

Taping

Kinesiotaping jest jedną z nowatorskich metod terapii rozwijającą się na świecie od ponad  40 lat. Początkowo stosowany był w krajach azjatyckich –  stanowiących kolebkę metody – w latach 70. Następnie w latach 90 rozwijał się w USA oraz w Europie, natomiast do Polski dotarł na przełomie 2004 r.
Twórcą i prekursorem metody jest japoński lekarz chiropraktyk  – dr Kenzo Kase. Chcąc pomóc pacjentom w codziennym funkcjonowaniu, poszukiwał alternatywnego sposobu na długotrwałe utrzymanie efektu terapeutycznego po opuszczeniu gabinetu. Zauważył on, iż ból jest często wynikiem dysfunkcji mięśni i tkanek mięśniowo – powięziowych wokół stawów. Z powodzeniem zaczął stosować metodę kinesiotapingu w celu wspomagania układu mięśniowo – powięziowego poprzez zastosowanie różnorodnych aplikacji, oddziałujących na pacjentów w sposób ciągły. Plastrowanie dynamiczne może być stosowane zarówno jako metoda samodzielna, jak i uzupełniająca wcześniej zastosowaną terapię.

Cele kinesiotapingu

  • normalizacja funkcji mięśni – poprzez rozluźnianie zbyt napiętych grup mięśniowych, bądź wspomaganie ich pracy w przypadku osłabienia;
  • poprawa przepływu krwi i limfy – w wyniku zwiększenia przestrzeni między skórą właściwą a powięzią;
  • redukcja bólu – spowodowana zmniejszeniem podrażnienia receptorów nerwowych oraz odciążeniem podskórnych nocyceptorów;
  • usprawnienie propriocepcji – poprzez stymulacje mechanoreceptorów, które z kolei powodują aktywacje proprioceptorów;
  • wspieranie procesów gojenia się tkanek – w wyniku zwiększenia transportu chłonki i mediatorów zapalnych.

Metodyka tapingu

Koncepcja terapeutyczna opiera się na zastosowaniu specjalnie opracowanego dynamicznego plastra, o charakterystycznych parametrach, zbliżonych do właściwości fizycznych ludzkiej skóry. Taśma do kinesiotapingu wykonana jest w 100% z bawełny oraz pokryta hipoalergicznym akrylowym klejem, układającym się w warstwy o sinusoidalnym kształcie.
Plastry naklejane są na papier z napięciem ok. 10-25%, przy czym maksymalna możliwa do osiągnięcia sprężystość  sięga 130-140% ich pierwotnej długości.

Taśmy aplikuje się bezpośrednio na osuszoną i nienatłuszczoną skórę (w przypadku gęstego owłosienia występującego na preferowanym obszarze terapeutycznym, zaleca się jego usunięcie).

Zaaplikowany plaster dzięki dobremu przyleganiu do skóry nie ogranicza oraz nie krępuję ruchów. Ponadto jest w pełni wodoodporny, dzięki czemu nie przeszkadza w codziennej higienie oraz uprawianiu sportów wodnych. Dzięki tym właściwościom długość utrzymania aplikacji na skórze wynosi kilka dni (3-5), a nawet tygodni.

Wyróżnia się 6 głównych technik aplikacji:

  1. Mechaniczną (mechanical correction) – polecaną w celu zwiększenia elastyczności tkanek, do pozycjonowania neutralnego mięśni, stawów i więzadeł; rozciągnięcie plastra 50–75% pierwotnej długości.
  2. Powięziową (fascia correcion) – używaną w celu zmniejszenia napięcia powięzi; zakładanie plastra po ustaleniu części ciała w maksymalnym rozciągnięciu lub zastosowania ruchów wstrząsania (oscylacji); rozciągnięcie plastra 25–50%.
  3. Przestrzenną (space correction) – stosowaną na miejsca zmienione procesem zapalnym, obrzękiem oraz na punkty bolesne o lokalizacji miejscowej; rozciągnięcie plastra 25–50%.
  4. Więzadłowo/ścięgnową (ligament/tendon correction) – w celu stymulacji mechanoreceptorów stosowaną po technice mechanicznej korekcji lub po technikach rozluźniających; rozciągnięcie plastra 25%, 50%, 75% lub 100% w okolicy więzadeł lub nad ścięgnami przy zastosowaniu równocześnie dwóch procedur.
  5. Funkcjonalną (functional correction) – stosowaną dla wspomagania lub ograniczania zakresu ruchu w stawach; rozciągnięcie plastra 50–75% .
  6. Limfatyczną (lymphatic correction) – używaną w profilaktyce obrzęków limfatycznych; wymaga bardzo delikatnego rozciągnięcia plastra 0–15%.

Praktyczne zastosowanie tapingu

Kinesiotaping dzięki swojemu mało inwazyjnemu oraz długotrwałemu działaniu, stosowany jest w neurologii, onkologii, ortopedii i traumatologii, pediatrii, położnictwie, a także w celach estetycznych.

Taping stosujemy we wspomaganiu leczenia dolegliwości takich jak:

  • Bóle kręgosłupa
  • Bóle stawów obwodowych
  • Bolesne miesiączkowanie
  • Niedowłady po udarach mózgu
  • Stany po zwichnięciach i skręceniach stawów
  • Przeciwdziałanie rozstępom oraz cellutis
  • Uszkodzenia mięśni , więzadeł (naderwania, przeciążenia)
  • Obrzęki limfatyczne
  • Wady postawy
  • Blizny i krwiaki
  • Stany pourazowe i pooperacyjne

Metoda kinesiotapingu ze względu na długość działania, nieskomplikowane procedury, dobrą tolerancję przez pacjentów oraz niewielkie koszty, stanowi świetną metodę terapeutyczną, powszechnie wykorzystywaną przez fizjoterapeutów.

Kamila Piwowarczyk

Kamila Piwowarczyk

Magister fizjoterapii, absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Uczestniczka kursów doszkalających, szczególnie z zakresu metod manualnych. Szczególnie zainteresowana fizjoterapią dzieci i kobiet.

Zobacz inne nasze wpisy