Zerwanie mięśnia dwugłowego ramienia

Zerwanie mięśnia dwugłowego ramienia

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Anatomia

Mięsień dwugłowy ramienia, potocznie biceps, jest mięśniem znajdującym się z przodu ramienia. Składa się z dwóch brzuśców, których główna rola to zgięcie i rotacja zewnętrzna w stawie łokciowym. Pełni też rolę wspomagającą w zgięciu, odwiedzeniu i przywiedzenia horyzontalnego ramienia. Pełni też funkcję stabilizacyjną staw ramienno-łopatkowy.

Zdecydowanie najczęściej, bo w ponad 90% wszystkich przypadków zerwaniu ulega przyczep bliższy głowy długiej. Pozostałe to kolejno zerwania dystalnej części przyczepu, oraz przyczep bliższy głowy krótkiej.

Przyczyny zerwania mięśnia dwugłowego ramienia

Bezpośrednią przyczyną zerwania jest przeciążenie wynikające z dużego ekscentrycznego obciążenia lub nagłego szarpnięcia. Czynnikami zwiększającymi ryzyko zerwania jest nieprawidłowa rozgrzewka (lub jej brak), odwodnienie, przyjmowanie środków anabolicznych, niedobory minerałów, nieprawidłowa technika wykonywania ćwiczeń, brak odpowiedniej regeneracji pomiędzy treningami oraz niedoleczone urazy w obrębie układu ruchu.

Uraz ten nie dotyczy jedynie sportowców. Częściowe lub całkowite zerwanie może przytrafić się w trakcie intensywnego pojedynczego wysiłku po za siłownią, głównie w związku z brakiem rozgrzewki.

Objawy zerwania mięśnia dwugłowego ramienia

W trakcie zerwania często słyszalny jest trzask oraz pojawia się ból. Intensywny ból towarzyszący zerwaniu po jakimś czasie przechodzi w ból tępy. W ciągu kilku kolejnych godzin może, ale również nie musi, narastać krwawienie wewnętrzne widoczne w postaci siniaka. Wizualnie można stwierdzić zmniejszanie długości bicepsa. W zależności od miejsca zerwania lub naderwania, brzusiec wędruje w stronę zachowanego przyczepu dążąc do skrócenia. Nie zachodzi to zawsze w przypadku zerwania przyczepu dalszego. Zabezpiecza go dodatkowo rozcięgno mięśnia dwugłowego, które nie zawsze zrywa się ze ścięgnem. W takiej sytuacji utrzymuje ono przyczep w miejscu i nie zachodzi wizualny efekt zerwania.

Diagnostyka zerwania mięśnia dwugłowego ramienia

W badaniu funkcjonalnym obserwuje się osłabienie zgięcia i rotacji wewnętrznej w stawie łokciowym i promieniowo-łokciowym bliższym. W przypadku zerwania przy przyczepie dalszym, pomocny może się okazać test Hooka o 100% specyficzności oraz 81% wrażliwości. Brakujące 19% wynika najprawdopodobniej z sytuacji, gdzie rozcięgno w pewnym stopniu wciąż stabilizuje przyczep.

W badaniu obrazowym stosuje się USG. W przypadku braku pewności MRI daje jednoznaczny wynik.

Brak leczenia zerwania mięśnia dwugłowego ramienia

W przypadku osób nie wiążących życia i kariery z podnoszeniem ciężarów oraz nie przejmujących się względami wizualnymi zerwanego mięśnia rozważa się nie podejmowania operacji. Według badań, siła zgięcia w stawie łokciowym w stosunku do zdrowego ramienia dochodzi od 70 do 88%, a rotacji zewnętrznej od 60 do 75%, w zależności od tego czy zerwane ścięgno dotyczyło ramienia dominującego czy nie. Biceps jest przede wszystkim mięśniem wspomagającym. Głównym zginaczem stawu łokciowego jest mięsień ramienno-promieniowy, stąd osłabienie nie jest uprzykrzające dla osób nie uprawiających sportu. Mimo to osobom nie poddającym się operacji doskwiera męczliwość ramienia.

Leczenie operacyjne zerwania mięśnia dwugłowego ramienia

Powinno się je przeprowadzić jak najszybciej po urazie. Przyjmuje się, że czas do 2 tygodni jest najbardziej optymalny. Dalsza zwłoka wiąże się z koniecznością wykonywania operacji w większym zgięciu w stawie łokciowym, co wiąże się z koniecznością dłuższej rehabilitacji i rozciągania. Ponadto zwiększa się ryzyko powikłań takich jak uszkodzenie nerwu tylnego międzykostnego lub skórnego bocznego przedramienia. Wiąże się to z występowaniem parestezji po operacji, co jest najczęściej odwracalne.

W niektórych przypadkach naderwania może wystarczyć metoda endoskopowa. W całkowitym zerwaniu stosuje się pojedyncze lub podwójne cięcie, a ścięgno zabezpiecza się szwami, śrubami interferencyjnymi lub przeciąga się je przez specjalnie wydrążony kanał kostny. Ostatnia z metod jest stosowana w zerwaniach przyczepu dalszego. Wymaga podwójnego cięcia, jednak obarczona jest najmniejszym ryzykiem powikłań i najlepszymi efektami funkcjonalnymi. Rodzaj operacji zależy od możliwości ośrodka, doświadczenia operatora oraz stanu pacjenta.

Fizjoterapia zerwania mięśnia dwugłowego ramienia

Rozpoczynać się powinna jak najszybciej po wykonanej operacji. 1 etap uwzględnia ćwiczenia nadgarstka, palców rąk oraz stawu ramiennego. Ruch powinien odbywać się w ograniczonym przez ból zakresie ruchu, który za pomocą rozciągania i mobilizacji powinno się sukcesywnie zwiększać. Ćwiczenia w stawie łokciowym można powoli wprowadzać po kilku dniach. Najbardziej ograniczonym ruchem będzie rotacja zewnętrzna w stawie promieniowo-łokciowym bliższym. O tym w jakim okresie i z jaką intensywnością wchodzić w zakres bólu decyduje fizjoterapeuta, gdyż zależy to od czynników osobniczych. Wymaga to odpowiedniego wyczucia, jest to jednak niezbędne, gdyż tylko progresywne obciążanie ścięgna spowoduje poprawną odbudowę włókien kolagenowych. Istotne są ćwiczenia w zarówno otwartych i zamkniętych łańcuchach kinematycznych.

Fizjoterapeuta w celu poprawy funkcjonalności kończyny górnej może ponadto zaproponować masaż tkanek głębokich, terapię przegród międzymięśniowych, terapie punktów spustowych, PIR, kinesiology taping, flossing, pinoterapię, suche igłowanie, terapię blizn oraz mobilizacje stawów. Wszystko ma za zadanie poprawić zakres ruchu, ukrwienie, elastyczność oraz wytrzymałość ścięgna.

Należy w miarę możliwości unikać niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz zabiegów zmniejszających stan zapalny, gdyż może to przedłużyć proces dojścia do zdrowia. Stan zapalny jest potrzebny dla organizmu, aby przebudować tkankę, dlatego jego zmniejszenie może zmienić stan zapalny w stan przewlekły lub uniemożliwić pełną regenerację.

Zapobieganie zerwaniu mięśnia dwugłowego ramienia

W warunkach treningowych najważniejszym podpunktem jest prawidłowa rozgrzewka oraz nawodnienie, co stanowczo zwiększa wytrzymałość ścięgna. Jego prawidłowa elastyczność również może wpływać na wystąpienie urazów. W związku z postawą siedzącą, nasze stawy łokciowe są niemal cały czas w zgięciu, co może prowadzić do powstania przykurczy mięśnia dwugłowego.

Najczęstszymi winowajcami na siłowni jest martwy ciąg. Zerwania wtedy są najbardziej efektywne, jeśli jednak nie planujemy mieć milionów wyświetleń na Youtube wystarczy, że zrezygnujemy z przechwytu. Jeśli to niemożliwe należy zwracać uwagę na ciągłe napięcie mięśnia trójgłowego ramienia w trakcie wykonywania tego ćwiczenia oraz stosowanie obciążeń dostosowanych do możliwości.

Bibliografia

  1. Alentorn-Geli E., Assenmacher A. T., Sánchez-Sotelo J. Distal biceps tendon injuries. A clinically relevant current concepts review. EFORT Open Reviews 2016 Sep; 1(9): 316–324.
  2. El-Hawary R., Macdermid J.C., Faber K.J., Patterson S.D., King G.J. Distal biceps tendon repair: comparison of surgical techniques. Journal of Hand Injury 2003;28:496-502.
  3. Athwal G.S., Steinmann S.P., Rispoli D.M. The distal biceps tendon: footprint and relevant clinical anatomy. . Journal of Hand Injury 2007;32:1225-1229.

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Sprawdź też...

zapalenie okostnej
Dolegliwości bólowe
Dominik Tabor

Zespół przeciążeniowy przyśrodkowej części piszczeli – Shin splints

Zespół przeciążenia przyśrodkowej części piszczeli piszczeli (Medial tibial stress syndrome, shin splints; wśród sportowców często nazywane „zapaleniem okostnej”) to jedna z częstszych kontuzji przeciążeniowych. Dotyczy ona pojawiającego się stopniowo bólu piszczeli, lokalizującego się najczęściej w przyśrodkowej, najczęściej 1/3 dalszej części piszczeli.

Read More »
zespół cieśni kanału nadgarstka
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Zespół cieśni kanału nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka (CTS) zdarza się stosunkowo często i dotyka około 1% populacji. Najczęściej cierpią osoby w średnim lub podeszłym wieku. Kobiety chorują dwukrotnie częściej niż mężczyźni. CTS rozwija się wskutek ucisku nerwu pośrodkowego na drodze jego przebiegu przez nadgarstek.

Read More »
dyskopatia odcinka szyjnego
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Dyskopatia odcinka szyjnego

Dyskopatia to schorzenia które dotyczy struktury kręgosłupa zwanej krążkiem międzykręgowym. Znajduje się ona pomiędzy kręgami i dzięki swej sprężystości spełnia funkcję amortyzacji sił (wraz z naturalnymi krzywiznami – kifoza, lordoza) które oddziałują na kręgosłup np. podczas skakania. Dyskopatia może wystąpić w różnych segmentach, lecz najczęściej w odcinku lędźwiowym i szyjnym, rzadko w piersiowym

Read More »
przepuklina udowa
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Przepuklina udowa

Przepuklina udowa jest schorzeniem które jest rzadkim rodzajem przepukliny brzusznej. Mówimy o nim wówczas gdy narządy jamy brzusznej przemieszczają się przez kanał udowy oraz część narządów jamy brzusznej przemieści się przez kanał udowy.

Read More »
zespół zatoki stępu
Dolegliwości bólowe
Łukasz Birycki

Zespół zatoki stępu (STS)

Kanał stępu jest to tunel na pograniczu kości skokowej i piętowej, w ich przednio bocznej części. W wyniku różnych czynników może dojść do pojawienia się bólu wynikającego z podrażnienia struktur zawartych w kanale.

Read More »

Sprawdź też...

chondromalacja rzepki
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Chondromalacja rzepki

Chondromalacja rzepki to choroba zwyrodnieniowa chrząstki rzepki, spowodowana jej rozmiękczaniem. Jej pluszowacenie prowadzi do pęknięć i wytwarzania się szczelin. W pierwszej kolejności dochodzi do uszkodzeń w głębokich warstwach chrząstki, które mogą być w początkowej fazie niezauważalne w badaniu obrazowym.

Read More »
kręgozmyk
Dolegliwości bólowe
Dominik Tabor

Kręgozmyk

Kręgozmyk to schorzenie kręgosłupa polegające na zmianie pozycji jednego z kręgów względem pierwotnej osi kręgosłupa lędźwiowego.

Read More »
naderwanie mięśnia czworogłowego
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Naderwanie mięśnia czworogłowego uda

Mięsień czworogłowy uda, ze względu na obszerność budowy i siły które musi przenosić jest narażony na duże przeciążenia, co prowadzi do wielu mikrourazów i dużych uszkodzeń.

Read More »
mielopatia szyjna
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Mielopatia szyjna

Mielopatia szyjna to przewlekła choroba rdzenia kręgowego przebiegająca z objawami ze strony kończyn górnych i dolnych.

Read More »
uszkodzenie chrząstki trójkątnej
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Uszkodzenie chrząstki trójkątnej

Uszkodzenie chrząstki trójkątnej (TFCC) jest uszkodzeniem trójkątnego kompleksu chrząstkowo – włóknistego znajdującego się pomiędzy kością łokciową, a kośćmi nadgarstka. Może spowodowane być nagłym urazem lub nagromadzeniem się mikrourazów kompresyjnych nadgarstka prowadzących do uszkodzenia.

Read More »