Zespół ciasnoty przedziałów powięziowych ramienia

Zespół ciasnoty przedziałów powięziowych ramienia

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Anatomia

Mięsień dwugłowy ramienia jest dużym mięśniem składającym się z dwóch brzuśców. Jego głowa (brzusiec) długa ma przyczep na guzku nadpanewkowym łopatki, a głowa krótka na wyrostku kruczym łopatki. Oba brzuśce zbiegają się przy końcu dalszym kości ramiennej, aby połączyć się we wspólny przyczep na guzowatości kości promieniowej i odchodzące od niego rozcięgno, dodatkowo wzmacniające ścięgno.

Mięsień ramienny jest głęboko położonym mięśniem składającym się z dwóch głów, łączącym przednią część kości ramiennej z guzowatością kości łokciowej.

Mięsień ramienno-promieniowy jest mięśniem łączącym brzeg kości ramiennej z wyrostkiem rylcowatym kości promieniowej.

Powięź umożliwia swobodne poruszanie się poszczególnych brzuśców mięśniowych względem siebie, kości, skóry, naczyń krwionośnych oraz nerwów. Dzięki sprawnemu jej działaniu możemy poruszać swobodnie całym ramieniem w różnych kierunkach, a krew i impulsy nerwowe trafiają do mięśni niezależnie od pozycji ramienia. Powięź jest odpowiedzialna za przenoszenie dużej części obciążeń oraz za koordynację ruchu całego organizmu poprzez bogate unerwienie oraz łączenie mięśni w tzw. łańcuchy powięziowe. W pewnych sytuacjach może dojść do densyfikacji (zgrubienia) powięzi mającej docelowo ułatwiać ruch pomiędzy przedstawionymi mięśniami. Wtedy to dochodzi do zaburzenia ślizgu pomiędzy poszczególnymi brzuścami, co może prowokować dolegliwości.

Przyczyny zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych

W naczyniach włośniczkowych panuje ciśnienie 25 mm Hg, natomiast w żyłkach odbierających z nich krew jest to już 16 mm Hg. Różnica ta umożliwia swobodny przepływ krwi z naczyń włosowatych do żył. W przypadku zwiększonego ciśnienia w obrębie żył spowodowanego ciasnotą powięziową swobodny przepływ krwi jest utrudniony. Krew zatrzymuje się w naczyniach włosowatych, co uniemożliwia krwi tętniczej dotarcie do mięśni i nerwów. Mięśnie nie są one w stanie otrzymać wystarczającej ilości tlenu z krwi co powoduje ich ból i męczliwość.

Postać ostra zespołów powięziowych może być wynikiem stłuczenia, złamania kości ramienia, prób ich wielokrotnej repozycji, powstania rany w wyniku bezpośredniego urazu, zbyt ciasnego zszycia rany, uszkodzenia dużego naczynia (krwiak lub zakrzep), poparzeń lub ukąszeń.

Postać przewlekła ma przyczynę w bliznach, zbyt ciasnych lub zbyt długo noszonych opatrunkach i przewlekłych przeciążeniach, szczególnie u osób trenujących siłowo. Poprzez błąd treningowy polegający na treningu ruchu zgięcia w stawie łokciowym jedynie w jednej płaszczyźnie, powięź może próbować dostosować się do panujących warunków. Ogranicza wtedy ruch powięzi w innych kierunkach i pogrubia ją, aby usprawnić trenowany ruch. Problem ten dotyczy przeważnie osób młodych, o dużej masie mięśniowej. Wraz z wiekiem elastyczność mięśni oraz powięzi rośnie z uwagi na ich zmniejszającą się sprężystość. Wynika z tego mniejsze wypełnienie przedziałów powięziowych, a więc wystąpienie ciasnoty jest mniej prawdopodobne.

Objawy zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych

  1. Najczęstszym i pierwszym objawem jest rozpierający ból w przedramieniu pojawiający się w czasie aktywności fizycznej, znikający po zaprzestaniu aktywności. Ból oraz osłabienie wymuszają zaprzestanie ruchu mimo zapasu energetycznego.
  2. W przypadku objawów zbyt silnych jak na zaistniały uraz należy podejrzewać ostrą formę ciasnoty powięziowej.
  3. Przez zaburzenia ukrwienia nerwów mogą powstać obszary zmniejszonego czucia lub parestezje takie jak uczucie igiełek, mrowienia lub cierpnięcia.
  4. Prowokujące będzie rozciąganie ciasnego przedziału.
  5. W wyniku długo utrzymującej się ciasnoty może powstać wyczuwalny obrzęk, a skóra stać się cienka, blada i błyszcząca. W późnej fazie skóra może stać się sina i pojawić się mogą na niej pęcherze.
  6. Tkanka w obrębie ciasnego przedziału może stać się twarda w odczuciu, co można stwierdzić w badaniu palpacyjnym.
  7. W wyniku ucisku na naczynia tętno na obwodzie może być słabo wyczuwalne, bądź może nawet zniknąć.
  8. Słabsze ukrwienie może sprawiać, że temperatura kończyny może być wyczuwalnie niższa.
  9. Podwyższone ciśnienie krwi.

Niektóre z przytoczonych objawów pojawiają się późno lub mogą nie pojawić się wcale.

Następstwa

Długo nie leczone ciasnoty przedziałów powięziowych prowadzą do porażeń nerwów obwodowych, przykurczów niedokrwiennych, powstania tkanki bliznowatej oraz jałowych martwic.

Diagnostyka zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych

Charakter objawów opisywanych przez pacjenta, oglądanie oraz badanie przedmiotowe w zupełności wystarczają aby stwierdzić tę jednostkę. W celu obiektywnego potwierdzenia diagnozy można zastosować:

  1. Bezpośredni pomiar ciśnienia w przedziale powięziowym za pomocą manometru. Za górną granicę ciśnienia w powięzi uznaje się 20 mm Hg,
  2. Eektromiografię (EMG) – w celu oceny pracy nerwów obwodowych,
  3. Ultrasonografię (USG) – łatwo dostępna metoda, ale z małą swoistością w tej jednostce,
  4. Scyntygrafię
  5. Tomografię emisyjną pojedynczych fotonów (SPECT 201Tl) – metoda precyzyjna, lecz trudno dostępna,
  6. Flebografię – bardzo przydatna w różnicowaniu przewlekłego ZCPP, natomiast w rozpoznawaniu OZCPP znajduje niewielkie zastosowanie.

Leczenie zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych

Celem leczenia jest obniżenie ciśnienia w przedziałach powięziowych do 30 mm Hg, lub w przypadku formy przewlekłej redukacja objawów.

Leczenie ostrego zespołu ciasnoty powięziowej obejmuje usunięcie przyczyny kompresji np. gips, fasciotomię (operacyjne przecięcie powięzi) oraz przebywanie w komorze hiperbarycznej mającej zwiększyć podaż tlenu do tkanek.

Po ustabilizowaniu pacjenta stosuje się fizjoterapię. Manualne rozpracowanie powięzi technikami z terapii tkanek miękkich lub terapią narzędziową oraz ćwiczenia czynne i bierne powinny ułatwić ślizg tkanek względem siebie. Nie zaleca się stosowania zimnych okładów, uciskania oraz unoszenia kończyny ponad poziom serca. Zmniejsza to objętość krwi, a co za tym idzie ciśnienia w naczyniach tętniczych w ciasnym przedziale, co jeszcze bardziej utrudnia przepływ krwi.

Bibliografia

  1. Kirzynka G., Słowiński K. Diagnostyka i leczenie ostrego zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych. Chirurgia po Dyplomie 2013; 8(3): 38-44.
  2. Szmidt J. Podstawy chirurgii. Medycyna Praktyczna, Kraków 2004, tom I: 687-688, 729 i 754, tom II: 145-146.
  3. Timothy F. C. Zespół ciasnoty przedziałów powięziowych. Medycyna Praktyczna 2005;5(63):67-74. 4.
  4. S. B. Brotzman, K. E. Wilk. Rehabilitacja ortopedyczna Tom II. Wydawnictwo Elsevier Urban & Partner, Wrocaław 2009.

Treści z serwisu fizjoterapeutaradzi.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy użytkownikiem serwisu a jego lekarzem, fizjoterapeutą czy osteopatą. Serwis ma z założenia charakter informacyjno-edukacyjny co przyczynia się do poszerzenia świadomości
i wiedzy pacjenta, i pozwala dokonać wyboru, które sam, suwerennie podejmuję. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, zawartych w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z osobą specjalizująca się w danej dziedzinie. Administratorzy nie ponoszą żadnych konsekwencji wynikających
z wykorzystania informacji zawartych w serwisie, z pominięciem i nie przestrzeganiem procedur medycznych w tym badań (przedmiotowego/podmiotowego, diagnostyki, stworzenia planu
terapii itp.)

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Sprawdź też...

bark zamrożony
Dolegliwości bólowe
Dominik Konieczny

Bark zamrożony

Całościowy ból barku nasilający się stopniowo może świadczyć o powstaniu schorzenia pod nazwą „zamrożony bark”. Z powodu postępującego problemu może dojść do bardzo dużego ograniczenia ruchomość stawu ramiennego. W bardzo ostrym stanie pacjent nie jest w stanie wykonać delikatnego ruchu.

Read More »
neuralgia mortona
Dolegliwości bólowe
David Nachman

Neuralgia Mortona

Pod tą nazwą kryje się podrażnienie gałązek nerwu podeszwowego wspólnego będącego kontynuacją nerwu piszczelowego. Statystycznie najczęściej dolegliwości pojawiają się u kobiet oraz u osób, u których występuje mocna kompresja stopy.

Read More »
złamanie jonesa
Dolegliwości bólowe
David Nachman

Złamanie Jones’a

Takiego złamania, jak nazwa wskazuje, doświadczył i opisał w 1902 roku Pan Robert Jones. Jak się dziś okazuje jest to zdecydowanie najczęstsze złamanie 5 kości śródstopia, która jeśli chodzi o lokalizację rzutuje na najmniejszy palec u stopy.

Read More »
chondromalacja rzepki
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Chondromalacja rzepki

Chondromalacja rzepki to choroba zwyrodnieniowa chrząstki rzepki, spowodowana jej rozmiękczaniem. Jej pluszowacenie prowadzi do pęknięć i wytwarzania się szczelin. W pierwszej kolejności dochodzi do uszkodzeń w głębokich warstwach chrząstki, które mogą być w początkowej fazie niezauważalne w badaniu obrazowym.

Read More »
ból niedokrwienny uda
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Przewlekłe niedokrwienie kończyn dolnych

Przewlekłe niedokrwienie kończyn dolnych jest stanem, w którym przepływ krwi przez tętnice doprowadzające krew do nóg jest ograniczony. Najczęstszą przyczyną zwężenia tętnic jest miażdżyca.

Read More »

Sprawdź też...

alzheimer
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Zaburzenia degeneracyjne OUN w wieku geriatrycznym

Demencja i choroba Alzheimera to najczęstsze przypadłości w wieku geriatrycznego związane ze starzeniem się układu nerwowego (również układu odprowadzania). Objawiające się deficytem pamięci. Problem ma charakter medyczny jak i społeczny.

Read More »
złamanie w odcinku szyjnym
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Złamanie w obrębie odcinka szyjnego

Do złamań w obrębie odcinka szyjnego dochodzi na skutek dużego urazu. Upadek z wysokości, wypadek komunikacyjny (smagnięcie biczem ze złamaniem), skok do wody ale również podczas prac domowych jak uderzenie głową o zlew podczas wstawania.

Read More »
niedorozwój uda
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Wrodzony niedorozwój uda

Choroba jest związane ze szerokim spektrum niedoskonałości i zniekształceń kości udowej. Uszkodzenie komponentu kostnego może oznaczać zaburzenia integralności, stabilności i w konsekwencji ruchomości stawów biodrowych i kolanowych.

Read More »
złamanie kości piętowej
Dolegliwości bólowe
David Nachman

Złamanie kości piętowej

Kość piętowa jest największą kością w stopie, a jej złamania statystycznie dotyczą aż 60 % złamań kości stępu. Kość ta przenosi na co dzień bardzo duże obciążenia, sporo więcej niż dwa pozostałe główne punkty podparcia stopy – I i V głowa kości śródstopia.

Read More »
ból od opony twardej
Dolegliwości bólowe
Dominik Konieczny

Przewlekły ból odcinka krzyżowego a opona twarda

Przewlekłe dolegliwości bólowe odcinka krzyżowego kręgosłupa mogą mieć przyczynę w miejscu nieco oddalonym od lokalizacji bólu. Zdarza się, że problem może powstać poprzez nieprawidłowe napięcia mięśniowo-powięziowe, zrotowane kręgi odcinka szyjnego kręgosłupa, a także napięcia w obrębie opony twardej rdzenia kręgowego.

Read More »