Złamanie kości promieniowej typu Bartona

Złamanie kości promieniowej typu Bartona

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Anatomia

Złamania Bartona są to złamania ścinające wyrostka rylcowatego lub powierzchni księżycowatej dalszej części kości promieniowej. Dotyczyć mogą zarówno jej dłoniowej jak i grzbietowej krawędzi. Są to złamania przezstawowe, co oznacza że pęknięcie przechodzi do jamy stawu promieniowo-nadgarstkowego.

Przyczyny złamania kości promieniowej

Najczęściej bezpośrednie uderzenie w nadgarstek przy upadku z wysokości, urazie sportowym lub wypadku komunikacyjnym.

Objawy złamania kości promieniowej

Wizualne zniekształcenie w okolicy nadgarstka, intensywny ból, tkliwość, sztywność, obrzęk i zaczerwienienie.

Pierwsza pomoc

Wrażenia bólowe zazwyczaj nie pozostawiają wątpliwości, że doszło do złamania. Jeśli jednak taka wątpliwość istnieje, można skorzystać z kamertonu. Przykładając go już wibrującego do kości promieniowej złamana lub pęknięta nie pozostawi miejsca na przypuszczenia.

Przedramię należy natychmiast ustabilizować względem nadgarstka i stawu łokciowego. Możemy zastosować do tego znajdujące się w otoczeniu przedmioty jak na przykład kij, kawałek kartonu czy deski i przywiązać do nich przedramię za pomocą bandaża. Pomóc w odciążeniu ramienia może też prowizoryczny temblak, zrobiony na przykład z chusty. Rękę i nadgarstek należy w temblaku umieścić jak najbardziej neutralnie!

Uraz przypominający złamanie powinien być skonsultowany z ortopedą na szpitalnym oddziale ratunkowym. Mimo stabilności niektórych złamań, ich nieprawidłowy zrost może skutkować poważnymi konsekwencjami, z utratą funkcji ręki na czele. Kości nadgarstka są skomplikowanym mechanizmem i nawet niewielkie przesunięcie kątowe kości promieniowej względem pozostałych, może skutkować zaburzeniem ich wzajemnej pracy, skutkując bólem, zmniejszeniem ruchomości czy niestabilnością. Wizyta na SOR ma wykluczyć również ewentualne uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych mogących towarzyszyć złamaniu.

Pewniejsze siebie osoby nie zgłaszają się na SOR podejrzewając w najgorszym przypadku pęknięcie. Stabilnemu pęknięciu rzeczywiście zaopatrzenie ortopedyczne może okazać się niepotrzebne. Nie zaleca się rezygnować z wizyty na SOR szczególnie w przypadku silnego bólu, powiększającego się krwiaka podskórnego czy parestezji (zaburzeń czucia).

Należy pamiętać, że nawet niewielkie pęknięcie może powodować daleko idące konsekwencje w łańcuchach kinematycznych. Nawet wiele lat po urazie mogą wystąpić w związku z nim bóle głowy, żuchwy, szumy uszne czy zawroty głowy. Konieczna jest wtedy wizyta u fizjoterapeuty umiejącego powiązać objawy z historią pacjenta.

Leczenie złamania kości promieniowej

Jeśli nie doszło do przemieszenia pacjenta umieszcza się w gipsie lub w szynie na okres 4-6 tygodni. Jest to rzadko spotykana sytuacja w przypadku złamania typu Bartona. Z uwagi na to, że pęknięcie przechodzi bezpośrednio przez staw często należy rozpatrywać dodatkowe ustabilizowanie złamania. W najlepszym przypadku są to przezskórnie umieszczane gwoździe, najczęściej jednak odłam stabilizuje się metodą otwartą (operacyjnie) za pomocą śrub i płytek. Nazywa się to stabilizacją wewnętrzną. Czasem stan pacjenta wymaga zespolenia zewnętrznego. Jest to specjalnie do tego zaprojektowana konstrukcja ze śrub i prętów wychodząca po za ciało i spełniająca rolę stabilizatora. Gips nie jest wtedy konieczny, a zespolenie jest usuwane po potwierdzeniu wystąpienia zrostu, czyli po 4-6 tygodniach.

Diagnostyka złamania kości promieniowej

Diagnostykę przeprowadza się za pomocą RTG i tomografii komputerowa.

Fizjoterapia złamania kości promieniowej

Najważniejszym jej celem jest jak najszybsze przywrócenie jak najwydajniejszej funkcji ręki. Proces fizjoterapii jest ściśle zależny od poziomu zrostu widocznego w okresowych kontrolach RTG. Dużo do powiedzenia ma też zastosowana metoda zespolenia oraz kontakt z pacjentem. Jeśli pacjent nie jest skłonny do współpracy, jest niecierpliwy oraz niesumiennie wykonuje zalecone ćwiczenia, lepiej jest pozostawić go w opatrunku gipsowym, szynie lub zespoleniu na dłużej. Chroni to szpital oraz terapeutę przez ewentualnymi pretensjami ze strony pacjenta.

Pierwszy etap rehabilitacji rozpoczyna się przy łóżku pacjenta i jest to terapia przeciwobrzękowa i przeciwzakrzepowa. Stosuje się w tym celu ułożenie kończyny powyżej poziomu serca, bandażowanie, drenaż limfatyczny oraz ćwiczenia w stawach międzypaliczkowych. W przypadku osób starszych dotkniętych złamaniem przedramienia częstym problemem jest niechęć do korzystania ze złamanej ręki. Nawet w gipsie pacjent jest w stanie wykonywać ruchy w palcach i powinien być zachęcany do wykorzystania ich w trakcie jedzenia, ubierania się czy codziennej toalety. Pozwala to na znaczące przyśpieszenie powrotu do zdrowia. Ponadto fizjoterapeuta odpowiada za nauczenie pacjenta jak korzystać z temblaka oraz jak zachować higienę rany w przypadku zespolenia zewnętrznego.

W okresie pośrednim (6-8 tygodni) z potwierdzonym zrostem kostnym można zacząć stosować intensywniejsze ćwiczenia. Tutaj najczęściej podejmuje się decyzję o zdjęciu gipsu czy zespolenia. Przede wszystkim skupiamy się na wyproście i zgięciu w nadgarstku oraz mobilizacji supinacji (odwróceniu) przedramienia. Supinacja będzie najbardziej ograniczonym ruchem. Stosujemy do tego ćwiczenia wolne, poszerzone o wykorzystywanie lekkiego obciążenia i taśm elastycznych. Dodatkowo stosujemy neuromobilizacje mające poprawić ślizg nerwów względem otaczających tkanek. Długotrwały ucisk i bezruch może znacząco pogorszyć jego jakość, a co za tym idzie funkcje nerwów.

W późnym okresie po złamaniu (8-12 tygodni) w oparciu o stan pacjenta można podjąć decyzję o powolnym wprowadzaniu ćwiczeń, mających przygotować pacjenta do sportu lub najtrudniejszych zadań funkcjonalnych. W zakres ten wchodzą ćwiczenia w podporze, z piłką lekarską, hantlem czy sztangą w dowolnych płaszczyznach. Metodami fizjoterapeutycznymi wspomagającymi kończynę do powrotu do zdrowia jest pinoterapia, kinesiology taping oraz flossing.

Podane zakresy są jedynie orientacyjne i ściśle zależą od zachodzącego zrostu oraz ogólnego stanu pacjenta. Najszybszą drogą do zdrowia jest uwolnienie się gipsu, przejście na ortezę lub szynę z możliwością jej tymczasowego zdjęcia i jak najczęstsze mobilizowanie wszystkich stawów kończyny górnej oraz tkanek okalających złamanie. Niestety brak trwałego unieruchomienia wiąże się z narażeniem na ponowne uszkodzenie, dlatego kluczowa jest dobra komunikacja z pacjentem.

Bibliografia

S. B. Brotzman, K. E. Wilk. Rehabilitacja ortopedyczna Tom I. Wydawnictwo Elsevier Urban & Partner, Wrocaław 2009.

Treści z serwisu fizjoterapeutaradzi.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy użytkownikiem serwisu a jego lekarzem, fizjoterapeutą czy osteopatą. Serwis ma z założenia charakter informacyjno-edukacyjny co przyczynia się do poszerzenia świadomości
i wiedzy pacjenta, i pozwala dokonać wyboru, które sam, suwerennie podejmuję. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, zawartych w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z osobą specjalizująca się w danej dziedzinie. Administratorzy nie ponoszą żadnych konsekwencji wynikających
z wykorzystania informacji zawartych w serwisie, z pominięciem i nie przestrzeganiem procedur medycznych w tym badań (przedmiotowego/podmiotowego, diagnostyki, stworzenia planu
terapii itp.)

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Sprawdź też...

złamanie wyrostka łokciowego
Dolegliwości bólowe
Dominik Tabor

Złamanie wyrostka łokciowego

Ze względu na powierzchowne położenie wyrostek łokciowy jest szczególnie narażony na złamania związane z uderzeniem lub upadkiem.

Read More »
choroba scheuermanna
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Choroba Scheuermanna

Choroba Scheuermanna polega na zniekształceniu trzonów kręgów piersiowych u osób młodych, które prowadzi do trwałego pogłębienia kifozy piersiowej. Choroba dotyka około 1% nastolatków, głównie chłopców. Powód choroby nie jest do końca poznany.

Read More »
choroba de quervain'a
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Choroba de Quervain’a

Jak często używamy naszych dłoni i jak bardzo nie doceniamy wykonywania łatwych czynności jak pisanie na telefonie czy wycinanie czegoś nożyczkami, dostrzegamy dopiero gdy pojawiają się dysfunkcję w obrębie ręki lub samego nadgarstka. Jedną z takich dysfunkcji jest choroba de Quervain’a.

Read More »
zespół cieśni kanału nadgarstka
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Zespół cieśni kanału nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka (CTS) zdarza się stosunkowo często i dotyka około 1% populacji. Najczęściej cierpią osoby w średnim lub podeszłym wieku. Kobiety chorują dwukrotnie częściej niż mężczyźni. CTS rozwija się wskutek ucisku nerwu pośrodkowego na drodze jego przebiegu przez nadgarstek.

Read More »
złamanie kości śródręcza
Dolegliwości bólowe
David Nachman

Złamanie kości śródręcza

Kości śródręcza to najczęściej ulegające złamaniom kości w ręce. Około 90 % złamań tych kości w wyniku uderzeń dotyczy sportowców uprawiających sporty walki, z boksem na czele.

Read More »

Sprawdź też...

kręcz szyjny
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Kręcz szyjny

Kręcz szyi jest przymusowym, asymetrycznym ustawieniem głowy. Polega na przechyleniu jej do boku z jednoczesną rotacją w stronę przeciwną.

Read More »
uszkodzenie stożka rotatorów
Dolegliwości bólowe
Dominik Konieczny

Uszkodzenie stożka rotatorów

Pourazowe uszkodzenie ścięgien tzw. „stożka rotatorów” wiąże się z bólem przedniej oraz bocznej części barku, z towarzyszącym ograniczeniem ruchomości.

Read More »
tendinopatia achillesa
Dolegliwości bólowe
Łukasz Birycki

Tendinopatia ścięgna Achillesa

Problemy bólowe ścięgna Achillesa to jedna z częstszych dolegliwości u sportowców. Ze względu na szerokie spektrum możliwych przyczyn należy poddać je dokładnemu badaniu.

Read More »