Złamanie kości promieniowej typu Collesa

Złamanie kości promieniowej typu Collesa

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Anatomia

Jest to najczęstszy rodzaj złamania dalszej części kości promieniowej. Dalszy odłam złamanej kości, w tego rodzaju złamaniu przemieszcza się grzbietowo.

Przyczyny złamania typu Collesa

Upadek z wysokości, uraz sportowy i wypadki drogowe. Najczęściej upadek na wyprostowane nadgarstki.

Objawy złamania typu Collesa

Wizualne zniekształcenie w okolicy nadgarstka, szczególnie widoczne patrząc z boku. Tępy intensywny ból, tkliwość, sztywność, obrzęk i zaczerwienienie.

Pierwsza pomoc

Wrażenia bólowe zazwyczaj nie pozostawiają wątpliwości, że doszło do złamania. Jeśli jednak taka wątpliwość istnieje, można skorzystać z kamertonu. Przykładając go już wibrującego do kości promieniowej złamana lub pęknięta nie pozostawi miejsca na przypuszczenia.

Przedramię należy natychmiast ustabilizować względem nadgarstka i stawu łokciowego. Możemy zastosować do tego znajdujące się w otoczeniu przedmioty jak na przykład kij, kawałek kartonu czy deski i przywiązać do nich przedramię za pomocą bandaża. Pomóc w odciążeniu ramienia może też prowizoryczny temblak, zrobiony na przykład z chusty. Rękę i nadgarstek należy w temblaku umieścić jak najbardziej neutralnie!

Uraz przypominający złamanie powinien być skonsultowany z ortopedą na szpitalnym oddziale ratunkowym. Mimo stabilności niektórych złamań, ich nieprawidłowy zrost może skutkować poważnymi konsekwencjami, z utratą funkcji ręki na czele. Kości nadgarstka są skomplikowanym mechanizmem i nawet niewielkie przesunięcie kątowe kości promieniowej względem pozostałych, może skutkować zaburzeniem ich wzajemnej pracy, skutkując bólem, zmniejszeniem ruchomości czy niestabilnością. Wizyta na SOR ma wykluczyć również ewentualne uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych mogących towarzyszyć złamaniu.

Pewniejsze siebie osoby nie zgłaszają się na SOR podejrzewając w najgorszym przypadku pęknięcie. Stabilnemu pęknięciu rzeczywiście zaopatrzenie ortopedyczne może okazać się niepotrzebne. Nie zaleca się jednak rezygnacji z wizyty na SOR, szczególnie w przypadku silnego bólu, powiększającego się krwiaka podskórnego czy parestezji (zaburzeń czucia).

Należy pamiętać, że nawet niewielkie pęknięcie może powodować daleko idące konsekwencje w łańcuchach kinematycznych. Nawet wiele lat po urazie mogą wystąpić w związku z nim bóle głowy, żuchwy, szumy uszne czy zawroty głowy. Konieczna jest wtedy wizyta u fizjoterapeuty umiejącego powiązać objawy z historią pacjenta.

Leczenie złamania typu Collesa

Repozycję wykonuje się zazwyczaj metodą zamkniętą w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Następnie pacjenta umieszcza się w gipsie lub w szynie na okres 4-6 tygodni. Najczęstszym rodzajem gipsu są tzw. szczypce do cukru, gdyż umożliwiają ruchy palców rąk w podobnej do tego narzędzia mechanice. Kluczowe jest prawidłowe założenie unieruchomienia. Powinno ono pozwalać na jak najlepszą możliwą funkcjonalność ręki.

Diagnostyka złamania typu Collesa

W celu zdiagnozowania złamania używa się badań RTG i tomografii komputerowa.

Fizjoterapia złamania typu Collesa

Najważniejszym jej celem jest jak najszybsze przywrócenie jak najwydajniejszej funkcji ręki. Proces fizjoterapii jest ściśle zależny od poziomu zrostu widocznego w okresowych kontrolach RTG. Dużo do powiedzenia ma też zastosowana metoda zespolenia oraz kontakt z pacjentem. Jeśli pacjent nie jest skłonny do współpracy, jest niecierpliwy oraz niesumiennie wykonuje zalecone ćwiczenia, lepiej jest pozostawić go w opatrunku gipsowym lub szynie na dłużej. Chroni to szpital oraz terapeutę przez ewentualnymi pretensjami ze strony pacjenta.

Pierwszy etap rehabilitacji rozpoczyna się przy łóżku pacjenta i jest to terapia przeciwobrzękowa i przeciwzakrzepowa. Stosuje się w tym celu ułożenie kończyny powyżej poziomu serca, bandażowanie, drenaż limfatyczny oraz ćwiczenia w stawach międzypaliczkowych. W przypadku osób starszych dotkniętych złamaniem przedramienia częstym problemem jest niechęć do korzystania ze złamanej ręki. Nawet w gipsie pacjent jest w stanie wykonywać ruchy w palcach i powinien być zachęcany do wykorzystania ich w trakcie jedzenia, ubierania się czy codziennej toalety. Pozwala to na znaczące przyśpieszenie powrotu do zdrowia. Ponadto fizjoterapeuta odpowiada za nauczenie pacjenta jak korzystać z temblaka.

W okresie pośrednim (6-8 tygodni) z potwierdzonym zrostem kostnym można zacząć stosować intensywniejsze ćwiczenia. Przede wszystkim skupiamy się na wyproście i zgięciu w nadgarstku oraz mobilizacji supinacji (odwróceniu) przedramienia. Supinacja będzie najbardziej ograniczonym ruchem. Stosujemy do tego ćwiczenia wolne, poszerzone o wykorzystywanie lekkiego obciążenia i taśm elastycznych. Dodatkowo stosujemy neuromobilizacje mające poprawić ślizg nerwów względem otaczających tkanek. Długotrwały ucisk i bezruch może znacząco pogorszyć jego jakość, a co za tym idzie funkcje nerwów.

W późnym okresie po złamaniu (8-12 tygodni) w oparciu o stan pacjenta można podjąć decyzję o powolnym wprowadzaniu ćwiczeń, mających przygotować pacjenta do sportu lub najtrudniejszych zadań funkcjonalnych. W zakres ten wchodzą ćwiczenia w podporze, z piłką lekarską, hantlem czy sztangą w dowolnych płaszczyznach. Metodami fizjoterapeutycznymi wspomagającymi kończynę do powrotu do zdrowia jest pinoterapia, kinesiology taping oraz flossing.

Podane zakresy są jedynie orientacyjne i ściśle zależą od zachodzącego zrostu oraz ogólnego stanu pacjenta. Najszybszą drogą do zdrowia jest uwolnienie się gipsu, przejście na ortezę lub szynę z możliwością jej tymczasowego zdjęcia i jak najczęstsze mobilizowanie wszystkich stawów kończyny górnej oraz tkanek okalających złamanie. Niestety brak trwałego unieruchomienia wiąże się z narażeniem na ponowne uszkodzenie, dlatego kluczowa jest dobra komunikacja z pacjentem

Bibliografia

S. B. Brotzman, K. E. Wilk. Rehabilitacja ortopedyczna Tom I. Wydawnictwo Elsevier Urban & Partner, Wrocaław 2009.

Treści z serwisu fizjoterapeutaradzi.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy użytkownikiem serwisu a jego lekarzem, fizjoterapeutą czy osteopatą. Serwis ma z założenia charakter informacyjno-edukacyjny co przyczynia się do poszerzenia świadomości
i wiedzy pacjenta, i pozwala dokonać wyboru, które sam, suwerennie podejmuję. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, zawartych w naszym serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z osobą specjalizująca się w danej dziedzinie. Administratorzy nie ponoszą żadnych konsekwencji wynikających
z wykorzystania informacji zawartych w serwisie, z pominięciem i nie przestrzeganiem procedur medycznych w tym badań (przedmiotowego/podmiotowego, diagnostyki, stworzenia planu
terapii itp.)

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Sprawdź też...

złamanie wyrostka łokciowego
Dolegliwości bólowe
Dominik Tabor

Złamanie wyrostka łokciowego

Ze względu na powierzchowne położenie wyrostek łokciowy jest szczególnie narażony na złamania związane z uderzeniem lub upadkiem.

Read More »
ból kręgosłupa
Blog
Łukasz Birycki

5 lat bólu wyleczone w 3 minuty

Pacjentka 40 letnia pacjentka zgłosiła się celem podjęcia długotrwałej współpracy w formie treningów personalnych. Jej celem było odkręcenie tego, jak jej ciało zaadaptowało się do długotrwałej pozycji siedzącej, ale głównym motywatorem był ból pleców. Był

Read More »
zespół cieśni kanału nadgarstka
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Zespół cieśni kanału nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka (CTS) zdarza się stosunkowo często i dotyka około 1% populacji. Najczęściej cierpią osoby w średnim lub podeszłym wieku. Kobiety chorują dwukrotnie częściej niż mężczyźni. CTS rozwija się wskutek ucisku nerwu pośrodkowego na drodze jego przebiegu przez nadgarstek.

Read More »
kolano skoczka
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Kolano skoczka: entezopatia więzadła rzepki

Kolano skoczka jest potocznie nazwanym przewlekłym schorzeniem spowodowanym entezopatią więzadła rzepki. Patologia tego więzadła spowodowana jest zaburzeniem układu włókien kolagenowych i najczęściej dotyczy osób uprawiających sport, w którym dużą rolę odgrywa wyskok, a więc lekkoatletyka, czy gry zespołowe jak koszykówka i siatkówka.

Read More »
chondromalacja rzepki
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Chondromalacja rzepki

Chondromalacja rzepki to choroba zwyrodnieniowa chrząstki rzepki, spowodowana jej rozmiękczaniem. Jej pluszowacenie prowadzi do pęknięć i wytwarzania się szczelin. W pierwszej kolejności dochodzi do uszkodzeń w głębokich warstwach chrząstki, które mogą być w początkowej fazie niezauważalne w badaniu obrazowym.

Read More »

Sprawdź też...

choroba de quervain'a
Dolegliwości bólowe
Bartłomiej Biedroń

Choroba de Quervain’a

Jak często używamy naszych dłoni i jak bardzo nie doceniamy wykonywania łatwych czynności jak pisanie na telefonie czy wycinanie czegoś nożyczkami, dostrzegamy dopiero gdy pojawiają się dysfunkcję w obrębie ręki lub samego nadgarstka. Jedną z takich dysfunkcji jest choroba de Quervain’a.

Read More »
alzheimer
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Zaburzenia degeneracyjne OUN w wieku geriatrycznym

Demencja i choroba Alzheimera to najczęstsze przypadłości w wieku geriatrycznego związane ze starzeniem się układu nerwowego (również układu odprowadzania). Objawiające się deficytem pamięci. Problem ma charakter medyczny jak i społeczny.

Read More »
złamanie kości udowej
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Złamanie kości udowej

Kość udowa jest najdłuższą i zarazem największą kością naszego organizmu. Do jej uszkodzenia dochodzi najczęściej podczas wypadku komunikacyjnego lub uderzeniu.

Read More »
dyskopatia odcinka szyjnego
Dolegliwości bólowe
Tomasz Łukawski

Dyskopatia odcinka szyjnego

Dyskopatia to schorzenia które dotyczy struktury kręgosłupa zwanej krążkiem międzykręgowym. Znajduje się ona pomiędzy kręgami i dzięki swej sprężystości spełnia funkcję amortyzacji sił (wraz z naturalnymi krzywiznami – kifoza, lordoza) które oddziałują na kręgosłup np. podczas skakania. Dyskopatia może wystąpić w różnych segmentach, lecz najczęściej w odcinku lędźwiowym i szyjnym, rzadko w piersiowym

Read More »